De naam ligt in de lijn van de andere Lotus-modellen, die telkens met een E beginnen. Évora is tevens ook een stad in Portugal, beschermd door UNESCO. Onder de kap plant Lotus een 3.5 V6 van Toyota-makelij. In standaardtrim produceert deze 280 pk en 350 Nm, in de Evora S heeft hij 350 pk en 400 Nm dankzij een supercharger. Het schakelen gebeurt met een manuele zesbak of, zoals in ons geval, een automatische zesbak.

Hoe rijdt zo'n wagen nu? Om te beginnen merk je van de vergrote instap erg weinig. Door zijn lage instaphoogte en dito zitpositie moet je nog steeds acrobatentoeren uithalen om in de wagen te geraken. Toch zou hij volgens Lotus plaats bieden aan 'percentiel 99' mensen, het grootste deel uit de curve dus. Dat zou moeten lukken, al laat ook de zitpositie voelen dat je beter niet de grootste man van België bent, wil je deze wagen degelijk besturen. Voorbeeld daarvan is de pedaalopstelling, in de autmaat ontbreekt een koppelingspedaal maar heb je amper plaats om je linkervoet te laten rusten, vanwege de bolling van de wielkas.

Het rijden zelf gaat hard, erg hard. Daardoor komen ook de kraakjes en piepjes boven die je op een nieuwe wagen niet zou verwachten. Toch zou deze Evora de meest comfortabele Lotus zijn, dus dat maakt ons benieuwd naar de demping bij zijn broertjes. Ook is deze Evora de zwaarste Lotus van het moment (1.350 kg, 1.380 kg in 2+2-variant), al zie je dat niet aan zijn prestaties. De wagen snelt van 0 naar 100 km/u in slechts 4,6 seconden en hij houdt er pas mee op bij 286 km/u (269 km/u voor de automaat). In automaat doet hij er 0,1 seconde langer over, al bleek tijdens onze test dat de automaat tussen het schakelen in in slaap sukkelde, het duurde telkens even vooraleer hij reageerde wanneer je de schakellepels achter het stuur bediende.

De Lotus Evora S mag dan één van de meer comfortabele modellen van de Britse constructeur zijn, voor alledaags gebruik is hij niet aan te raden voor ruglijders. Dat je twee extra personen kan meenemen is wat overdreven, hooguit laad je je spullen op de achterbank. Het rijden zelf is een aparte ervaring, al is het een wagen die je concentratie vraagt en die je tegelijk vraagt om vergeving voor de afwerking ervan. Met de looks zit het goed en ook op visuele details werd gelet.

Tekst: Sven Geiregat
Foto's: Wim Verboomen & Sven Geiregat
Dank aan Transportmanagement.be voor de organisatie