Laatste weekend van september, traditionele hoogdag voor ieder wiens hart sneller gaat slaan van alles op vier wielen wat snel, laag, luid en vooral op leeftijd is. Op leeftijd krijgt hier eerder een positieve connotatie. Hoewel het er eventjes benard uitzag voor het F1 Historic & Spa Six Hours event, zoals het nu officieel heet, kregen we toch weer spektakel van de bovenste plank te zien.  

Protagonist onder de 15 races was zonder meer de zes uur race op zaterdagnamiddag die voorbehouden is aan GT's en Tourismewagens van voor 1965. En je mag er op rekenen dat er dan ook echt geracet wordt, de juweeltjes waarmee de coureurs over de mooiste omloop ter wereld scheuren worden niet gespaard, met af en toe dan ook de jammerlijke gevolgen. Pijnlijk om zien maar tegelijk typeert het de sérieux van de rijders en het evenement. Niet zomaar wat rondjes voor de poseurs. 

Op zondag waren er de Grand Prix Masters, een van oorsprong Brits kampioenschap dat F1 wagens - gebouwd tussen 1968 en '78 - verenigt, waarin de legendarisch Cosworth V8 in ondergebracht was. De kans om een Brabham, Tyrrell, March of Lotus nog eens in actie te zien. Het moeten zowat de luidste deelnemers van het weekend geweest zijn, een duidelijke vinger naar de protesterende en klagende omwonenden lijkt me. 

Tijdens de andere 13 races had je de gelegenheid om nog een 600 tal andere tijdsoriginele raceauto's, GT's, F1's en Prototypes - gebouwd tussen de jaren 1920 en '70 - te zien scheuren over het glooiende circuit van Spa. Denk daarbij aan Lotus, Aston Martin, Lola, Ferrari, Bentley, Alfa, Lancia, Austin, Porsche, Bizzarrini, AC, Morgan, Ford, Triumph, etc. Goed voor een totaal van ongeveer 1000 piloten. 

Al hield het daar niet op, wie dat wou kon zich ondertussen vergapen aan honderden klassiekers  die opgesteld waren in de buurt van La Source. Van een eenvoudige MG B tot DeTomaso Pantera, Renault Alpine of Ford GT40, het stond er allemaal. Persoonlijke verrassing was het zien van een McLaren F1, een auto die het status van klassieker al bereikt heeft ondanks zijn relatief jonge leeftijd. Nooit gedacht om het icoon der iconen daar te mogen aanschouwen. 

Ondertussen konden de bezoekers de geur van zweet, benzine en olie opsnuiven in de pits en garages. Zo kon je af en toe meekijken wat er zich onder dat fraaie plaatwerk schuil hield. 

Genoeg geleuterd, tijd voor een vijftigtal sfeerplaatjes.